Yenilenen CHP için; üç soru, dört prensip

Oğuz Kaan Salıcı*

Demokrasilerde, seçim mağlubiyetlerinin akabinde partilerin bir başkan değişikliği talebiyle kendini yenilemesi istikametinde bir baskıyla karşı karşıya kaldığı genel olarak gözlemlenen bir olgu. Bununla birlikte, hür ve adil seçimlerin uygulandığı ileri demokrasilerde dahi bu üzere taleplerin her vakit karşılık bulmadığını, değişim gerçekleşse bile her vakit istenen sonucun elde edilemediğini ve lakin özel kaideler altında böylesi değişimlerin kalıcı ve tesirli sonuçlar doğurduğunu söylemek gerekiyor. Bugün CHP’de açığa çıkan değişim talebinin de temel kaynağında 14-28 Mayıs’ta alınan seçim hezimeti yatıyor. Bir öteki deyişle, CHP’ye yönelen yenilenme talebinin temelini iktidar olma maksadı oluşturuyor. Bu yazıda, böylesi bir gayesi gerçek kılacak cinsten bir değişim yapılanmasının cevap vermesi gereken soruları ve ortaya koyması gereken prensipleri pahalandırmak istiyorum.

CHP’de bugün kendini “değişimci” olarak tanımlayan kanattan gelen kimi açıklamalar ve bunların dayandığı çalışmalar, aslında bugün değişim ismi altında önerilen çizginin nasıl bir yolda ilerleyeceğini ve nereye varacağını gösteren değerli ipuçları barındırıyordu. Bilindiği üzere İstanbul Büyükşehir Belediye Liderimiz Ekrem İmamoğlu da seçimlerin çabucak akabinde yaptıkları bir anket çalışmasının sonuçlarını ilan etmiş ve devamında kendi değişim anlayışını ortaya koyan bir yazı yayımlamıştı. Bu çalışmalarda vardıkları temel sonuçlar şu halde özetlenebilir: Partide öncelikle başkanı içeren bir idare değişikliği kuraldır. Böylesi bir değişim, topluma karşı kapanan ve giderek tutuculaşan CHP örgütünü değiştirmenin önünü açacaktır. İstenen değişimin gerçekleşmesiyse, lakin üst idarede bir jenerasyon değişikliği yoluyla sağlanabilecektir. Özetlediğim bu anlayış, Küme Liderimiz Özgür Özel‘in parti ile seçmen ortasında yaşanan “duygusal kopuş” saptamasından hareketle istediği değişimle buluşunca, bugün kendini “değişimci” olarak tanımlayan kümenin temelleri atılmış ve hareket istikameti belirlenmiş oldu.

Soruna buradan yaklaştığımızda arkadaşlarımızın değişim anlayışının çerçevesini ana çizgileriyle şöyle ortaya koyabileceğimizi düşünüyorum: Buna nazaran değişim esasen başkan değişikliğiyle başlayacak, başkanın getirdiği yeni anlayış çerçevesinde partideki değişim üstten aşağıya gerçekleşecektir. Böylesi bir değişimin gerçekleşmesi bir jenerasyonun yerini yenisinin alması, yani bir küme partilinin öteki partilileri dışlamasına dayanan bir tasfiye süreci ile mümkün olacaktır. Son olarak, gereksinim duyduğumuz şey “devrim” üzere bir altüst oluş, “yani büyük ve tek bir atakta hayata geçecek bir değişimdir” görüşü karşımıza çıkmaktadır. Toparlayacak olursam, önerilen siyaset üstten aşağıya işleyen, “dışlayıcı ve tek bir basamakta sonuç verecek türden” bir değişimi işaret ediyor.

Ben bu siyasete dayalı bir değişimin üstte işaret ettiğim çeşitten kalıcı ve tesirli bir sonuç vereceğine inanmadığım için, partimizi iktidara taşıyacak gerçekçi bir yenilenme siyasetinin izlemesi gereken güzergahı değişik platformlarda lisana getirmeye çalıştım. Artık görüşlerimi derli toplu biçimde ortaya koyabilmek ismine her örgütsel yenilenme uğraşının aktörlerinin karşılık vermesi gereken üç temel soruyla ve sorulara dönük değerlendirmelerimle devam etmek istiyorum. 

Üç soru

Bugün istenenin esasen önder odaklı bir değişim olduğunu dikkate aldığımızda, karşılık bulmamız gereken birinci soru CHP’nin fikri yenilenmesine dair: Öne çıkan başkan alternatifleri sahiden de partiyi mevcut liderliğin getirdiğinden daha ileri bir noktaya götürebilecek mi?

Yenilenme, her şeyden evvel; emek, vakit ve fikirsel taşıyıcılık ister. CHP üzere esaslı bir örgütte yenilenme sürecini yönetim edecek bir siyasi figürün, geniş toplumsal bölümleri ikna edecek kapsamlı bir vizyona ve böylesi bir kapsamı destekleyecek cinsten bir birikime sahip olması gerekir. Artık kıymetli yoldaşım Özgür Özel, kendisine Recep Tayyip Erdoğan‘ı yenmek için nasıl bir yenilik getireceği” sorulduğunda, farklı bir siyaset anlayışıyla CHP’yi iktidara taşıyacağını söylüyor. Ona nazaran Erdoğan, birebir düzlemde yer alan fakir bölümleri, dikey olarak kimliklerine nazaran ayrıştırıyor ve sonra kutuplaştırıyor, bu yüzden de kazanıyor. Kendisi, tıpkı düzlemde olmasına rağmen Kürt-Türk, Alevi-Sünni yahut laik-dindar diye ayrıştırılmış olanları birleştirecek yatay bir telaffuzla, örneğin toplumsal adaleti ve ezilenlerin ortak mukadderatını öne çıkararak AKP’yi yeneceğini söylüyor. İşte, “dikey siyaset”e karşı “yatay siyaset” dediği yaklaşımın özü bu. Evet bu yaklaşım çok gerçek; lakin bu siyasetin neresi yeni? Bu üslup bir yoksulluk vurgusu ve adalet talebi zati toplumsal demokrasinin alfabesi değil mi? Zati en başından beri Kemal Kılıçdaroğlu da bunu yapmıyor mu? Eski tasa yeni bir isim verince, beraberinde hamam da yenileniyor mu?

Özel’in fikirsel açıdan geçmişten bugüne dengeli bir yol izlediği ve bu hususta istikrarlı bir halde baş yorduğu konusunda hakkını teslim etmek gerekiyor. Hatırlayalım: Özel, Yunus Emre‘nin “Kılıçdaroğlu Doktrini” kitabında da tıpkı siyasi istikameti işaret etmiş ve bugün “yatay siyaset” ismini verdiği yaklaşımı Kemal Kılıçdaroğlu’nun temsil ettiğini ileri sürmüştü.

İkinci soru CHP’nin birliğine dair: Öne çıkan başkan alternatifi, vaat ettiği değişimden sonra partiyi bir ortada tutabilecek mi? 

Açıkçası yola “kuşak değişikliği” vurgusuyla çıkmış, parti içinde; tutucu, değişim/yenilenme tersi, statükocu ismini verdikleri, aslında olmayan bir rakiple savaşan bir anlayışın birleştirici olacağı konusunda soru işaretleri var. Tam da bir lokal seçime yanlışsız gittiğimiz böylesi bir konjonktürde, parti hafızamızda yer etmiş 1994 lokal seçimlerini anımsamadan edemiyorum. Partiler de beşerler üzere öğrenirler; ancak, öğrendiklerini de hatırlamalıdırlar. Öyleyse hatırlayalım: 1989 mahallî seçimlerinde kesin zafer elde ederek bütün kıymetli belediyeleri kazanmış toplumsal demokratlar 1994’te birbirine niyet, Erdoğan ve Gökçek ortadan sıyrılmış ve belediye başkanlıklarını yüzde 25’lik oylarla almışlardı. Bu tahminen de yakın devir siyasi tarihimizi etkileyen en değerli stratejik yanlışlardan biriydi. Kelamın özü, bugün de tıpkı o gün üzere, toplumsal demokratların birliği ve partide kalıcı bir hizipleşmenin oluşmaması son derece kritik bir kıymete sahip.

Üçüncü soru CHP’nin bağımsızlığına dair: Öne çıkan başkan alternatifi partinin bağımsız çizgisini muhafazayı başarabilecek mi?

Arkadaşlarımızın değerli yanılgılarından biri de CHP’de değişimin kendileriyle başlayacağını düşünmeleri. Halbuki CHP, değişmeyi ve yenilenmeyi her vakit başarabilen bir parti. Öte yandan CHP’yi yerinde saymaya, farklı toplumsal kısımlara kapalı kalmaya mahkûm etmek isteyen reaksiyoner ve statükocu bir çizginin varlığı kuşku götürmez. Hal böyleyken CHP’ye dışarıdan dayatılan dizaynlardan etkilenmeyecek, kendi bağımsız çizgisini izleyerek toplumun tüm bölümlerine seslenen bir siyasi sınırı sürdürecek bir idare anlayışı yaşamsal kıymettedir. 

Dört ilke

CHP üzere esaslı bir partide hisleri okşayan parlak kelamlar değil, ileri görüşlü fikirler değer taşır. Partimiz için asıl kılavuz şahıslar değil, unsurlar olmalıdır. Bu prensipler bizi, bir ismin yerine bir oburunu geçirmenin ötesinde fikirsel bir temeli olan bir yenilenmeye götürecek; siyasetin değişen şartlarına ahenk sağlarken partimizin farklı ögelerini bir ortada tutacak; bugüne kadar bize oy vermemiş bölümler ile partimizi buluştururken CHP’nin kimliğini koruyacak bir müdahalenin temel yerini oluşturacaktır. Bu yerde yol gösterici olacak dört ilkeyi şu formda ortaya koyabiliriz: 

1) Başkana nazaran parti değil, partiye nazaran başkan: Siyasi partilerde önder değişikliğinin ilgi ve sonuç doğurması kaçınılmaz. Asıl sıkıntı bu ilginin kalıcı, bu sonucun da tesirli ve sürdürülebilir olmasıdır. Bu bakımdan önder değişikliğinin kısa vadeli tesirleri ile uzun vadeli tesirlerini ayırt etmek gerekir. Her değişiklik insanlarda bir merak uyandırır ve bu yüzden de ilgi odağı haline gelir. Önder değişikliklerinde de yeni önderin kişiliği, geçmişi, ailesi ve alışılmış vizyonu merak konusu haline gelir. Halkta oluşan bu merak duygusu, medyayı da kelam konusu değişime bir epey vakit ayırmaya sevk eder. Lakin unutulmamalıdır ki merak çok süratli tatmin olan bir histir ve bu kademeden sonra uzun vadeli faktörler devreye girer. Bu bakımdan en çok dikkat edilmesi gereken iki faktör, başkan profilinin örgütün genel imajına uygunluğu ve daha da kıymetlisi toplumun gereksinimlerine yanıt verebilme kabiliyetidir. Şayet bu iki faktör tesirli olamamışsa, üç beş aydan sonra kimse “yeni” önderin yüzüne bile bakmaz. Bu önemli bir risktir. 

Bu mevzuda hakikaten öğretici bir örnek İngiltere Emekçi Partisi’nin 1979-1992 devrindeki tecrübesidir. Bu periyotta yapılan dört genel seçim, üç farklı genel lider değişikliğine karşın üst üste kaybedilmişti. 79’da Callaghan, 83’te Foot, 87 ve 92 seçimlerinde Kinnock ve akabinde başa gelen John Smith. Smith’in hayatını kaybetmesinin akabinde genel başkanlık koltuğuna oturan Tony Blair ise partiyi muvaffakiyete ulaştıran başkan olmuştu. Zira Blair örgütten gelen bir değişim talebine dayanıyor ve her şeyden değerlisi hakikaten yeni bir fikir ile toplumun beklentilerine cevap vermek üzere yükseliyordu. İşte CHP’yi iktidara taşıyacak cinsten değişimin en kesin yolu budur. CHP’de bir başkan kültü varmış yahut CHP örgütü öndere biat eden bir sürüymüş üzere bir hava yaratmanın alemi yoktur. CHP önder değiştirebilen bir partidir. Hatta siyasi tarihimizde birden fazla önder değişikliğine dayanabilmiş biricik partidir. Demirel’den sonra AP geleneği, Erbakan‘dan sonra Ulusal Görüş geleneği, Özal‘dan sonra ANAP, Ecevit‘ten sonra DSP ve daha birçok parti önder değiştirdikten sonra ya siyasi kıymetini kaybetmiş ya da yok olup gitmiştir. Önder ve örgüt bağı bakımından CHP’yi istisnai parti pozisyonuna getiren gerçek budur. CHP’nin “reis” üzere tiplemelerle uzaktan yakından işi olmaz. Partimiz Kılıçdaroğlu’ndan önce de vardı, sonra da var olacaktır. Bugün karşı çıkılan şey değişim yahut yenilenme değil, makamcı bir tavırla “sen kalk, ben oturacağım” diyen anlayıştır. CHP’nin asıl gereksinimi öndere nazaran parti olmak değil, partiye nazaran bir liderlik oluşturmaktır.

2) Üstten aşağıya değil, aşağıdan üste yenilenme: Şimdi karşımızda duran değişim anlatısı aşağı üst şöyle bir model öneriyor: CHP’nin arka arda seçim kaybetmesinin önüne geçmek için önder değişikliği gerekiyor. Yeni önder kendine bağlı yeni takımları idareye getirecek ve yeni idare kendine uygun bir çalışma üslubu ve kendine uygun gayeler izleyerek örgütü baştan yaratacak. Ondan sonra da parti muvaffakiyetten muvaffakiyete koşacak. Öteki bir deyişle önder kendi mayasından örgütün tüm hamurunu yine yoğuracak. Başkana nazaran parti yaratma anlayışının uygulanabileceği tek model doğal olarak üstten aşağı değişim modeli. Taraftarını yaratmayı bekleyen bir önder misali. 

CHP’nin yenilenmek için muhtaçlığı böylesi bir model değil, demokratik ve dönüştürücü bir liderliktir. Bu türlü bir demokratik dönüşüm süreci bize önerilen modelin tam zıddı, yani aşağıdan üste işleyen bir yenilenme modeliyle mümkündür. Bugünkü kongre sürecinde olup biten de bundan diğeri değildir. CHP’de mahalleden ilçeye, ilçeden ile, vilayetten genel merkeze kadar her seviyede; açık, gerçek ve çekişmeli bir yarış yaşanıyor. Bu yarış, kamuoyunda vakit zaman lisana getirilen, CHP’de “lideri delege seçer fakat delegeleri evvelce önder belirler” biçimindeki kısır döngü tezinin hakikat olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Yenilenmenin hareket noktası ve ilerleticisi partimizin kongreleridir. CHP’de değişim örgütten gelir. Herkes şunu bilmelidir ki CHP’deki değişim, CHP’lilerin yapıtı olacaktır. Liderlik de fakat böylesi bir değişimin koordinatörü olunduğunda kalıcı tesir yaratacaktır.

3) Dışlayıcı değil, kapsayıcı yenilenme: Muzaffer olursa muarızlarını pasifleştirmeye veyahut tasfiyeye, mağlup olursa kalıcı bir hizipleşmeye yol açmak. Umarım arkadaşlarımız kapsayıcı olmak konusunda samimi hislerini beyan etmektedirler. 

Benim anlayışıma nazaran CHP herkes için bir partidir, tüm CHP’lilerin partisidir. Beşerler ortasında görüş ayrılıklarının olması doğal ve gereklidir, çünkü hakikatin ışığı farklı görüşlerin çarpışmasından doğar. Asıl kıymetli olan; zindelik ve yenilik aşılayan bu süreçleri kimseyi dışlamadan taşıyacak olgunluğu yakalayabilmektir. Bu yüzden kesin bir biçimde söylüyorum ki, CHP’de yenilenmeye karşı olan kesitler tanımlamak olacak iş değildir. Ne Kemal Kılıçdaroğlu’na dayanak verenler ne de önder değişikliği isteyenler yenilenmeye uzaktır. CHP kültüründe yenilenmeye karşı olunsaydı, parti 100 yıl yaşamaz, değerli tarihî ve toplumsal gelişmelere ayak uyduramazdı. Her CHP’linin, CHP’lilerin her birinin kazançlı çıkmadığı bir yenilenme ise partiyi zayıflatmaktan öbür bir işe yaramayacaktır. Yenilenme sürecinin anahtar ilkelerinden birisi de kapsayıcılıktır, katılımcılıktır. CHP yenilenirken hiçbir yoldaşımız geride bırakılmamalıdır. Parti için elini taşın altına koyan, partiyi daha ileri noktaya taşımak için misyon üstlenmek isteyen herkesin CHP’de kesinlikle bir yeri olmalıdır. 

4) Daima ilerleme, kendin kalarak yenilenme: Partimiz tarihi boyunca yenilenme ataklarının tamamında Gazi Mustafa Kemal Atatürk‘ün yol gösterici anlayışından sapmamıştır. Burada, çağdaş çağın en göz alıcı yenilenme atağını gerçekleştirmiş Türkiye Cumhuriyeti’nden, yani Atatürk’ün çağdaşlaşma anlayışından kelam ediyorum. Bu bağlamda çağdaşlaşma anlayışının iki temel özelliğinin bizim yenilenme tartışmamıza da ışık tutacağı inancındayım. Bunlardan birincisi, yenilenmenin bir atakta başarılabilecek, tek bir geçişten ibaret olmadığı gerçeğidir. Yenilenme, tıpkı çağdaş uygarlık seviyesini yakalama maksadında olduğu üzere, daima değişen şartlara kendini uyarlamakla gerçekleşecek bir süreçtir. Partide ihtilal, o denli debdebeli basın açıklamaları, göz alıcı billboard posterleri yahut ışıltılı salon toplantılarıyla ilan edilecek anlık bir olay değildir. Mütevazı lakin kararlı adımlarla ilerleyecek, emek ve sabırla nakış üzere işlenecek, bilgi ve ileri görüşlülükle taşınabilecek bir süreçtir. Gerçekçi bir yenilenmenin sırrı, tarihinin her anında yeni kalmayı başarabilmektir. 

Atatürk’ün çağdaşlaşma modelinden öğrenebileceğimiz öbür bir konu ise benliğini kaybetmeden yenilenmeyi başarabilmektir. İnsan yenilenmeyi kendini daha yeterli bir noktaya taşımak için ister. Şayet varacağınız yer sizi kendiniz olmaktan çıkaracaksa, insanı yenilenmeye yönelten neden de ortadan kalkmaz mı? Atatürk Batılılaşmayı, kimilerinin tez ettiği üzere bizi kendimize yabancılaştırmak için değil, kendi benliğimizi bulmamız için, Türk ulusunu çağdaş bir toplum olarak örgütleyebilmek için istedi. İçinde kendimizi bulacağımız bir değişim, gerçek kimliğimizin korunacağı bir değişim, bugün partimizin özlediği yenilenmenin de yolunu işaret ediyor. Bunun için birinci evvel her değişimin bir ölçü süreklilik de barındırdığını akıldan çıkarmamak gerekir. Geçmişi sıfırlamak, her şeye baştan başlamak, partimize kimliğini kaybettirir. Böylesi bir sürekliliğin anahtarı nesiller ortası sürekliliktir. CHP’yi CHP yapan en değerli özelliği, Cumhuriyeti kuran farklı jenerasyonları bir amaç doğrultusunda birleştirebilmesidir. Unutmayalım ki kurumsallaşmış her yapı üzere, CHP de farklı nesiller ortasında yapılmış bir kontrattır. Kurucumuz Atatürk’ün de partimize dün üye olan genç yoldaşımızın da tıpkı mukavelenin altında imzası vardır. İhtiyaç duyduğumuz şey farklı jenerasyonları karşı karşıya getiren değil, bütünleştiren bir yenilenmedir.

Duyguları anlamak, aklın klavuzluğunda ilerlemeyi gerektirir

Yanıt aradığımız tüm sorular, bayraklaştırdığımız tüm prensipler, son analizde insanların refahı ve mutluluğuna hizmet etmeyecek olsaydı hiçbir pahası olmayacaktı. Siyaset büyük önderlerin yahut seçkin bir azınlığın ayrıcalığı olan bir meslek değildir, geniş toplumsal bölümlerin iştirakiyle gerçekleştirilen kitlesel bir uğraştır. Bu nedenle CHP’liler kendini egemenliğin gerçek sahibi olan halkın hizmetkârı olarak görürler. Birebir nedenle CHP halk içinde, halkla birlikte, halktan yana siyaset yapmayı varlık sebebi olarak tanımlar. Bizim için parti araç, halkın çıkarları gayedir. Partimizin tüm bu hassasiyetlerinin bilinmesine karşın Küme Liderimiz Özgür Özel, parti idaresini, “iktidarı değiştirememenin bedelini halka ödetmek”le eleştiriyor ve bu yüzden halkta bir duygusal kopuş ortaya çıktığını ileri sürüyor. Kendi değişim siyasetini da bu kopuşu ortadan kaldıracak yegâne tahlil olarak ileri sürüyor.

Görebildiğim kadarıyla “duygusal kopuş” tezi, pahalı yoldaşım Özgür Özel’in teklifleri içerisinde en çok öne çıkan, hatta merkezi pozisyondaki sav. Ne var ki ileri sürdüğü “cam tavan”, “demokratik merkeziyetçilik” çeşidinden öbür argümanlar üzere bağlamından koparılmış ve süratlice CHP’nin içinden geçtiği sürece uyarlanmış gözüküyor. Söylediklerinden yola çıkınca duygusal kopuşla seçim mağlubiyetinin halkta anlık bir öfke yahut süreksiz bir kızgınlık ötesinde bir tesir yarattığını, sadık CHP seçmenlerinin bile bir daha partimize oy vermek istemeyecek ölçüde bir duygusal kırılma yaşadığını kastettiği anlaşılıyor. Bu sorun, içeriğine daha uygun olan kavramlarla, yani “taban daralması” yahut “seçmen kaybı” üzere kavramlarla söz edilseydi de kıymeti azalmaz yahut kıymetinden bir şey kaybetmezdi. Muhakkak ki duygusal kopuş isimlendirmesiyle trajik bir tesir oluşturmak, önder değişikliğinin değerine ve belirleyiciliğine katma paha yaratmak isteniyor.

14-28 Mayıs seçimlerini kazanabilseydik, siyasetin demokratikleşmesi beklentisi ve toplumsal yenilenme umudu gerçeklik halini alacaktı. Maalesef halkımıza bir seçim zaferi armağan edemedik. Bunun sorumluluğu elbette ki siyasetçilerin üzerindedir ve bedelini ödemesi gereken de öncelikle siyasetçilerdir. Tam da bu noktada, kıymetli bir konuda sorunları birbirine karıştırmamak gerekiyor. Özel, biraz enteresan bir yaklaşımla, failin sorumluluğu ile faili engelleme vaadini yerine getiremeyenin sorumluluğunu birbirine karıştırıyor. Elbette biz iktidar olsaydık, seçimden sonra AKP üzere artırım ve vergi yağmuru yağdırmayacak, adaletin bayrağını taşıyacaktık. Ama iktidar olamadık, adaletsizliği engelleyemedik. Bundan doğan siyasi sorumluluğumuzu üstlendik, seçim öncesinde atamayla misyona gelmiş bütün yöneticiler ya istifa etti ya da vazifeden alındı. Yani siyasi bir bedel ödedi. Fakat artırımları CHP yapmadı, yinelenmiş vergileri CHP salmadı, hayat pahalılığını CHP yaratmadı. Bunlar iktidarın hünerleri, failleri iktidar blokunda yer alıyor. Partimizi halka zulmedenlerin safına atmak kabul edilebilir bir şey değil. Sapla samanı ayırt etmek, mağdur ile faili bir tutmamak gerekir.

Ziyadesiyle yükselmiş beklentilerin gerçekleşmemesinin halkta bir hayal kırıklığı yaratması anlaşılır. CHP’ye emek verenler, gönül verenler, oy verenler ortasında bir duygusal kırılma yaşayanlar elbette ki olmuştur. Ancak ben böylesi bir reaksiyonun CHP ile gönül bağını koparmak manasına gelmediğine inanıyorum. Olsa olsa CHP sevgisinden, CHP’yi daha âlâ bir pozisyonda görme dileğinden kaynaklandığını düşünüyorum. İnsanların hislerini küçümsemek bizim haddimiz de hakkımız da değil. Zira insan hisleri ve aklıyla bir bütündür. Partimize yakışan; bize güvenen insanların hislerini anlamak, onlarla duygudaşlık kurmak ve gereğini yapmaktır. Nasıl hisleri tanımayan bir siyasetin kalbi yoksa, hakikatlere dayanmayan bir siyasetin de aklı yoktur. Yanlışsız olan; insanların hislerine oynamak, reaksiyonları uyarıp yükseltmek değil, aklın kılavuzluğunda ilerlemektir. Biz de bunu yapmaya çabalıyoruz. Hem adayımız hem de Genel Liderimiz olması nedeniyle seçim sürecinde izlenen siyasetlerin temel siyasi sorumluluğu elbette ki Sayın Kılıçdaroğlu’ndadır. Bu bağlamda atılacak en yanlışsız adım önümüzdeki devirde partinin siyasi çizgisini, liderliğini ve üst idaresini belirleyecek olan kurultay sürecini başlatmaktı. Kılıçdaroğlu ile başlayan açılımların, kat edilen ilerlemenin ve yaşanan yenilenmenin takdiri delegelerimizin kalbine ve aklına emanet edilmiştir. Bunun için yapmamız gereken yenilenmenin anahtarı olan üç soru ve dört ilkeyi daima aklımızda tutmaktır.

CHP kesinlikle yenilenecek. Ancak kurultayın sonraki sabahı uyandığımızda televizyonda “CHP değişti” diye son dakika altyazısı geçmeyecek.

Şimdi CHP’nin geleceğine yeniden CHP’liler karar verecek.


* Siyaset bilimci, CHP Parti Meclisi üyesi ve İstanbul Milletvekili

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*